“....ในวันเกิดของคนที่เรารักมากๆ คนหนึ่ง เราก็พยายามนึกเดาว่า ใครคนนั้นอยากได้อะไรมากที่สุด แล้ววันเฉลิมพระชนมพรรษาขององค์พระบิดาของชาวไทยทั้งปวงล่ะ พระองค์ท่านจะทรงโปรดสิ่งใดมากที่สุด
          ผมบังอาจเดาด้วยตัวเองจากแรงบันดาลใจที่จะเขียนเพลง ผมเดาว่า...ของขวัญนั้น คงไม่ใช่แสงจากเทียนนับล้านเล่ม เพลงสดุดีมหาราชา ในเวลาสิบเก้านาฬิกาสิบเก้านาทีเท่านั้น ผมเดาว่า...พระองค์ท่านจะทรงโปรดให้ชาวไทยมีความสมัครสมานสามัคคีกันมากที่สุด เพื่อที่จักได้ใช้ความฉลาดเฉลียวที่คนไทยไม่แพ้ใครในโลก มาร่วมกันแก้ปัญหาของพี่น้องชาวไทย ทุกหมู่ทุกเหล่าให้หมดสิ้นไป ผมเดาว่า...สิ่งที่พระองค์ไม่ทรงปรารถนาเลย คือต้องทรงออกมาประทับอยู่ตรงกลางความขัดแย้ง เพื่อยุติเรื่องเหล่านั้น เหมือนในเดือนตุลาคม หรือพฤษภาคมของบางปีที่ผ่านมา
          ทั้งหมดเวียนอยู่ในหัวผม แล้วก็กลายเป็นแรงบันดาลใจว่า จะเขียนเพลงนี้ขึ้นมา....”